نما

بازگشت

sdrsd — Wed, 26 Mar 2008 14:35:18 GMT

پس از مدتی گم راهی و انحراف (که چندان هم خودخواسته نبود) باز به صراط مستقیم بلاگر باز گشتم.

هر چند به دلایل مختلف نگرانی های بعضی وبلاگ نویسان در باره ی تغییر جا را ندارم، اما به هر حال شرمسار از رخ ساقی و می رنگین ام، اگر این جا به جایی ها، در خواندن یا لینک دادن یا تغییر فید، اسباب زحمت است.

مبارک باشید

sdrsd — Tue, 18 Mar 2008 02:31:18 GMT

به نقش و نوشته روی اش نمی آید جمله ی تبریک اش چیزی جز کلیشه و تکرار باشد.

جا می خوری وقتی از این جماعت صنعتی، لحنی آشنا می شنوی و نا-ماشین-وار می خوانی:

«ایام می آیند تا بر شما مبارک شوند

مبارک شمایید»

چینی

sdrsd — Sun, 16 Mar 2008 20:35:18 GMT

]زیر زمین علاء الدین، عصر، داخلی (یا خارجی؟)[

. چی میخوای؟

: باتریِ اینو دارید؟

. آره، بیا.

]براندازش میکنم، بالا و پایین اش میکنم که مثلا کلاه سرم نرود[

: کجایی ه؟

. چینی.] مکث؛ با صدایی که آرام آرام بلندتر میشود:[ گوشی ات چینی ه، این کفشی که پات ه چینی ه، کاپشنی که تن ات ه چینیه، این عینکی که چشم ات ه، چینی ه...

]رحم میکند و به "خودت..." نمیرسد. با عصبانیتی که انگار تا حالا فروخورده بود و حالا فقط آشکار شده، رو میکند به صاحبِ بحثِ اصلی، حاجی:[

. حاجی گفتم که لامصب جنسا رو نیاورده، یه کامیون جنس ه، چک ام دست اش ه، حالا نمیشه شما...

sdrsd — Sun, 16 Mar 2008 19:02:18 GMT

تقریباً می توانی مطمئن باشی که هر بار سراغ اخبار روزنامهها و خبرگزاریها میروی دست خالی بر نمیگردی:

"اكثر قريب به اتفاق مطبوعات كشور در سالي كه گذشت با پايبندي بر رسالت‌هاي قانوني و مطبوعاتي خود و تلاش‌هاي در خور تقدير سال موفقي را پشت سر گذاشتند. حمايت‌هاي يكپارچه مطبوعات در بحث حقوق هسته‌اي صلح‌آميز كشور، دعوت و تشويق مردم براي شركت در انتخابات كم نظير مجلس هشتم، وفاداري به قانون اساسي و شعار محوري سال 86 يعني اتحاد اسلامي و انسجام ملي از نقاط برجسته فعاليت‌هاي مطبوعات كشورمان در اين سال بوده است."

دیگر هنری نیست در این سرایی که اخبار روزانه اش سرشار از طنز است، طنز پردازی. کافی است نقل قول کنی، بدون شرح. حتا از این هم گذشته، که بگویی کار از خشم و تناقض و فریاد گذشته، و تنها راه بیان، طنز است. طنازی کردن هم دیگر توهین به شعور مخاطب است. در فراسوهای مرزهای حماقت و وقاحت، تنها باید سکوت کرد.

پ.ن.

هنوز نمی داند پایبندی "به" چیزی است نه "بر" چیزی، و آن پایداری است که "بر" چیزی است یا "در" چیزی؛ و ادعای صلاحیت برای نظارت میکند.

همراه نشوی همراه ات می کنند عزیز

sdrsd — Thu, 13 Mar 2008 00:14:18 GMT

1. بله، کاملا ممکن است که انتخابات بعدی برویم به ده نمکی رای بدهیم که الله کرم رای نیاورد. اما جهانهای ممکن بدتری هم وجود دارد اگر امروز همین اقلیت بی یال و دم و اشکم را حفظ نکنیم. همان طور که جهانهای ممکن بدتری وجود داشت، وقتی سرخورده از آرمانهای کمال خواهانه، دنیا را تمام شده دانستیم و خلایق هر چه لایق گفتیم، اما فردای اش مجبور شدیم تا جزئی ترین تبعات و آثار همین دنیای تمام شده و لیاقت خلایق اش را زندگی کنیم: روز بعد از انتخاب رئیس جمهور فعلی فکر میکردم همه چیز تمام شد، اما همین رئیس جمهور به من آموخت از هر بدی بدتری وجود دارد، به همین خاطر بین ده نمکی و الله کرم، یا کس دیگری و مصباح، هم انتخاب خواهم کرد.

با این پیش فرض میتوانند مهندسی ام کنند تا با آفریدن هر بدتری، بدِ مطلوب شان را نجات دهند (کاری که امسال در تطهیر شورای نگهبان کردند)؟ قبول، اما من هم چارهی دیگری ندارم. تو با هوشتری، تو مهندسی اش کن. زور و توان نداری یا هوش و حوصله، به من حق بده که مسئله ام را با همین قیدهای فعلی بهینه کنم.

2. من مشکل زیادی با این ایدهی تخصص گرایی در رأی دادن و اعتماد به ائتلاف ندارم(*)، فقط ترجیح میدهم این تعدادی که آخر اضافه شدند تا سی تا پر شود، را قدری تعدیل کنم. (چرا مثلا میرمحمد صادقی و خادم جایگزین، مثلا، رحیمی و مینایی نشوند؟)

3. حدس ام از میزان شرکت در انتخابات و ترکیب و تقسیم کرسیها، چیزی شبیه انتخابات پیشین شورای شهر تهران است.

4. بگذار قدری زیاده روی کنم: حضور و ادامه دادن با وجود همهی این مشکلات (از مشکلات پیش از ثبت نام، تا رد صلاحیتهای غیر قانونی بعد از موعد، و نابرابری و مشکلات رسانهای و تبلیغاتی و جز آن)، و صبر و حزم، و دور اندیشی در نگاه به انتخابات ریاست جمهوری بعدی، و در نظر گرفتن شرایط بین المللی و جز آن، را نشان تجربه و بلوغ سیاسی ای بیشتر از دوم خرداد میدانم. گر چه وضع عینی به مراتب بدتر است و شاید در حضیض، اما به نظرم از نظر ذهنی رشد و فایده ای همراه داشته. هگل فقید اگر زنده بود شاید میگفت روح/ذهن جمعی مان از شور و هیجان کودکی و نوجوانی گذشته، و بالغتر و رشیدتر شده. حتا شاید از منظر وبری، سیاست ورزی مان هم عقلانیتر (و البته ابزاریتر) شده باشد.

(*) میشود حزب را بنگاه ای سیاسی بدانی که برای کسب قدرت -به جای ثروت- رقابت و مبارزه میکند، و به طور تخصصی به تو مشاوره و پیشنهاد کاندیدا میدهد: او رای تو را -به جای پول- میگیرد و به جای سود پول یا خدمات اقتصادی، در یک بازار رقابتی عرضه و تقاضای کالای سیاسی، به توی مشتری، خدمات سیاسی میدهد. مشاوره اش کار نکرد یا بعد از عمل به مشاوره اش از سوددهی سیاسی عاجز بود، سرمایه ات را بیرون میکشی و دفعهی دیگر سراغ بنگاه های دیگر میروی.

گوبلز بخواب که...

sdrsd — Tue, 11 Mar 2008 20:22:18 GMT

گوبلز عزیزِ علیک ما علیک، نمیدانم اکنون کجایی و در چه احوال ای، اما این قدر میدانم که اگر این روزها بودی و میدیدی چه طور اخلافِ بی استعدادت، پیشهی پر ارج و قدرِ تزویر و تبلیغ را لوث و بیمایه کرده اند، شرمسارانه و به رغبت، همان حال و مکان پیشین را باز میجستی، حتا اگر کتم عدم بود، و بالاخره،"بودن به از نبود شدن، خاصه در بهار"

پرچم زده سر در دانشگاه، با خط معوج و صد رنگ اش نوشته:

"شور و شوق انتخابات همه جا را فرا گرفته و همه احساس میکنند در این امر مهم سهیم اند."

برادرم، خواهرم، استعدادی، زحمت ای، رندی ای، پیچش ای، فریفتن ای! نمیخواهی نان فرزندت حلال باشد مگر؟!

***

پی نوشت بی ربط:

کاش جناب ضرغامی، که این همه زحمت میکشد و از بودجهی متورم سیما و صدا، خرج برنامههای گوناگون میکند، یک دورهی آموزشی تبلیغات-چی-گری هم برای روابط عمومیها میگذاشت، تا یاد بگیرند اضافه کردن چاشنی ذوق و ملاحت و زیرکی، هیچ نافی سبقت گرفتن در رقابت مدح و مداهنه نیست (حتا شاید به استباق در خیرات کمک ای هم بکند)؛

تا بل که بیاموزند سخنان قائد عظیم الشأن، گرچه از مقام رفیع ولایت و زعامت است و از چشمه سار لایزال عصمت و حکمت، اما به هر حال ایشان هم مجبورند مقتضیات قالب سخنرانی و شعور محدود و انسانی مخاطبین شان را رعایت کنند، و لذا نمیشود طابق النعل بالنعل قسمت قسمتِ فرمایشات معظم له را بُلد کرد و بیلبُرد کرد.

(کاش یکی زحمت ای میکشید و مجموعه ای گرد میآورد از این شاهکارهای تبلیغاتی این عزیزان در انتخاب و نمایش گفتههای ایشان، در پوسترها و پرچمها و تابلوهای سطح شهر و ادارات و جز آن، از "زیباسازی باید جزو معیارهای اصلی باشد" و "علم گرایی باید عرف ذهنی جامعه باشد" تا "همان طور که امام فرمود آمریکا هیچ غلطی نمی تواند بکند" (مقام معظم رهبری) و ...)

چیزهای متفاوت در جوامع متفاوت

sdrsd — Sun, 09 Mar 2008 12:13:18 GMT

این طور خبرها تعجب آور نخواهد بود، اگر بدانید که همه چیز همه جا یک سان نیست:

رييس ستاد انتخابات استان تهران گفت: تغييرات انجام شده در نوع تبليغات در انتخابات اين دوره جديد است و شايد براي مردم تعجب‌آور باشد اما ما هم موظف به رعايت مصوبه مجلس هستيم.

براتلو در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) با بيان اين مطلب اظهار داشت: استفاده از شعارهايي كه مربوط به خود احزاب و گروه‌هاي سياسي است و به نوعي تبليغ خودشان است در پوسترها و بنرها ممنوع است. شعارها بايد در جهت حضور حداكثري مردم باشد. مثلا يك جناح و گروه از فرمايشات مقام معظم رهبري براي حضور حداكثري مردم در انتخابات استفاده كرده است، اين موضوع اشكالي ندارد. تاكيد هم تلاش براي حضور حداكثري مردم بوده است و عنوان شده بنرهايي را در اين رابطه نصب كنند.

***

آقای کروبی، که کمتر از قبل نگران هستند، هم به نیوزویکیها گفته اند:

‌گاهي اوقات از رويكردي متعصبانه رنج برده‌ايم، اما آنها آنقدر كه برخي فكر مي‌كنند، متعصب نيستند و با گفت‌وگو مي‌توان بسياري از مشكلا‌ت را حل كرد.

هر چند نگفتهاند آنها چه قدر متعصب هستند یا آن قدر که چه کسانی فکر میکنند متعصب هستند؟

جملهی حکیمانهی دیگری را هم افزوده اند، که شاید به مردم در رفع آن تعجب اول کمک کند، و توجیه ای برای تفاوت نوع تبلیغات در جوامع متفاوت به دست دهد:

‌دموكراسي به معناي چيزهاي متفاوت در جوامع متفاوت است. ما همان موقعيتي را كه آلماني‌ها دارند، نداريم...

sdrsd — Fri, 07 Mar 2008 14:54:18 GMT

حالا که یک بحران دیگر را هم از سر گذراندی و هنوز زنده ماندی، بگذار این خواب چند روز پیش را هم که برای این کاغذِ توی جیب ام گفتم، برای تو هم بگویم.

بخشی از جریان بی ربط و سیال خواب بود. رنگیتر از قبل و بعدش:

وارد حسینیه ای میشدم که در نگاه اول تنها محراب و دیوار ضریح مانندِ طلا رنگِ بالای محراب از باقی قسمتهای تاریک حسینیه پیدا بود. همین طور که سر میچرخاندم به تماشای قسمت طلایی و نورانی محل، داشتم غرق میشدم در جذبهی خردستیز و رازآمیز ضریح مطلا، و هم زمان در دل ام به بت پرستی بد و بیراه میگفتم (شاید نشانه ای، نوشته ای، چیزی هم آن جا بود که این حس توامان جذب و ستیز را بیشتر میکرد)، و مقاومت عقلانی میکردم تا رازآمیزی بدوی و نابخردانه اش کار دستِ عقاید سنجیدهی بخش خودآگاه و بخرد وجودم ندهد.

در این احوال بودم که سر چرخاندم به سمت گنبد و دیدم، با کاشیکاری نمیدانم یا مثلن روی پنجره ای چیزی، قاعدهی طلایی اخلاق را نوشته اند در حالی که به جای قائل اش نام دو نفر را نوشته اند: علی و "ایمانوئل" (دقیقن همین طوری) کانت؛ بعد از نام هر دو هم «ع» گذاشته بودند.

پ.ن.

1. حالا تعبیر این خواب عجب ای صبح خیزان چون کنید؟

2. حالا آدم با گارد تحلیلی بره سراغ روان کاو/شناس/پزشک یه چیزی، ولی آدم تو خواب خودش هم با تحلیل به ناخودآگاه اش اجازه ی بروز میده؟

sdrsd — Thu, 06 Mar 2008 21:29:18 GMT

باید ملت خوشبختی باشی که در یک سال هم No Country… داشته باشی هم Ratatouille؛

به جای سنتوری.

بیزاری و مشتاقی

sdrsd — Wed, 05 Mar 2008 22:36:18 GMT

از نثر و نوشتارم همان طور بیزارم که از حال و هوای بودن ام.

و در هر دو، هر چه بیزارتر، مشتاقتر، چشم انتظار گشایش ام.

تحول ای که، میدانی، با مشق و تمرین نمیآید: ممارست و تکرار تنها نطفه و جوانهی دگرگونی را میبرَد و میپرورَد.

و حاملیِ جوانهی آغاز و دگر-شدن ای را، که در نورِ حضورش بتوان شائقِ تکرار بود، تنها باید چشمِ امید داشت.

و البته که بخت و اقبال در خدمت ذهنهای آماده است: ذهنهای آماده و دستهای پینه بسته از کار؛ در زمینی آماده و نگرانِ میزبانیِ دم به دمِ باران و آسمان.