نما

 پس از مدتی گم راهی و انحراف (که چندان هم خودخواسته نبود) باز به صراط مستقیم بلاگر باز گشتم.

هر چند به دلایل مختلف نگرانی های بعضی وبلاگ نویسان در باره ی تغییر جا را ندارم، اما به هر حال شرمسار از رخ ساقی و می رنگین ام، اگر این جا به جایی ها، در خواندن یا لینک دادن یا تغییر فید، اسباب زحمت است.

به نقش و نوشته روی اش نمی آید جمله ی تبریک اش چیزی جز کلیشه و تکرار باشد.

جا می خوری وقتی از این جماعت صنعتی، لحنی آشنا می شنوی و نا-ماشین-وار می خوانی:

«ایام می آیند تا بر شما مبارک شوند

مبارک شمایید»

. چی می­خوای؟

: باتریِ اینو دارید؟

. آره، بیا.

]براندازش می­کنم، بالا و پایین اش می­کنم که مثلا کلاه سرم نرود[

: کجایی ه؟

. چینی.] مکث؛ با صدایی که آرام آرام بلندتر می­شود:[ گوشی ات چینی ه، این کفشی که پات ه چینی ه، کاپشنی که تن ات ه چینیه، این عینکی که چشم ات ه، چینی ه...

]رحم می­کند و به "خودت..." نمی­رسد. با عصبانیتی که انگار تا حالا فروخورده بود و حالا فقط آشکار شده، رو می­کند به صاحبِ بحثِ اصلی، حاجی:[

. حاجی گفتم که لامصب جنسا رو نیاورده، یه کامیون جنس ه، چک ام دست اش ه، حالا نمی­شه شما...

1.       بله، کاملا ممکن است که انتخابات بعدی برویم به ده نمکی رای بدهیم که الله کرم رای نیاورد. اما جهان­های ممکن بدتری هم وجود دارد اگر امروز همین اقلیت بی یال و دم و اشکم را حفظ نکنیم. همان طور که جهان­های ممکن بدتری وجود داشت، وقتی سرخورده از آرمان­های کمال خواهانه، دنیا را تمام شده دانستیم و خلایق هر چه لایق گفتیم، اما فردای اش مجبور شدیم تا جزئی ترین تبعات و آثار همین دنیای تمام شده و لیاقت خلایق اش را زندگی کنیم: روز بعد از انتخاب رئیس جمهور فعلی فکر می­کردم همه چیز تمام شد، اما همین رئیس جمهور به من آموخت از هر بدی بدتری وجود دارد، به همین خاطر بین ده نمکی و الله کرم، یا کس دیگری و مصباح، هم انتخاب خواهم کرد.

با این پیش فرض می­توانند مهندسی ام کنند تا با آفریدن هر بدتری، بدِ مطلوب شان را نجات دهند (کاری که امسال در تطهیر شورای نگهبان کردند)؟ قبول، اما من هم چاره­ی دیگری ندارم. تو با هوش­تری، تو مهندسی اش کن. زور و توان نداری یا هوش و حوصله، به من حق بده که مسئله ام را با همین قیدهای فعلی بهینه کنم.

2.       من مشکل زیادی با این ایده­ی تخصص گرایی در رأی دادن و اعتماد به ائتلاف ندارم(*)، فقط ترجیح می­دهم این تعدادی که آخر اضافه شدند تا سی تا پر شود، را قدری تعدیل کنم. (چرا مثلا میرمحمد صادقی و خادم جای­گزین، مثلا، رحیمی و مینایی نشوند؟)

3.       حدس ام از میزان شرکت در انتخابات و ترکیب و تقسیم کرسی­ها، چیزی شبیه انتخابات پیشین شورای شهر تهران است.

4.       بگذار قدری زیاده روی کنم: حضور و ادامه دادن با وجود همه­ی این مشکلات (از مشکلات پیش از ثبت نام، تا رد صلاحیت­های غیر قانونی بعد از موعد، و نابرابری و مشکلات رسانه­ای و تبلیغاتی و جز آن)، و صبر و حزم، و دور اندیشی در نگاه به انتخابات ریاست جمهوری بعدی، و در نظر گرفتن شرایط بین المللی و جز آن، را نشان تجربه و بلوغ سیاسی ای بیش­تر از دوم خرداد می­دانم. گر چه وضع عینی به مراتب بدتر است و شاید در حضیض، اما به نظرم از نظر ذهنی رشد و فایده ای همراه داشته. هگل فقید اگر زنده بود شاید می­گفت روح/ذهن جمعی مان از شور و هیجان کودکی و نوجوانی گذشته، و بالغ­تر و رشیدتر شده. حتا شاید از منظر وبری، سیاست ورزی مان هم عقلانی­تر (و البته ابزاری­تر) شده باشد.

(*) می­شود حزب را بنگاه ای سیاسی بدانی که برای کسب قدرت -به جای ثروت- رقابت و مبارزه می­کند، و به طور تخصصی به تو مشاوره و پیش­نهاد کاندیدا می­دهد: او رای تو را -به جای پول- می­گیرد و به جای سود پول یا خدمات اقتصادی، در یک بازار رقابتی عرضه و تقاضای کالای سیاسی، به توی مشتری، خدمات سیاسی می­دهد. مشاوره اش کار نکرد یا بعد از عمل به مشاوره اش از سوددهی سیاسی عاجز بود، سرمایه ات را بیرون می­کشی و دفعه­ی دیگر سراغ بنگاه های دیگر می­روی.

گوبلز عزیزِ علیک ما علیک، نمی­دانم اکنون کجایی و در چه احوال ای، اما این قدر می­دانم که اگر این روزها بودی و می­دیدی چه طور اخلافِ بی استعدادت، پیشه­ی پر ارج و قدرِ تزویر و تبلیغ را لوث و بی­مایه کرده اند، شرمسارانه  و به رغبت، همان حال و مکان پیشین را باز می­جستی، حتا اگر کتم عدم بود، و بالاخره،"بودن به از نبود شدن، خاصه در بهار"

*

پرچم زده سر در دانشگاه، با خط معوج و صد رنگ اش نوشته:

"شور و شوق انتخابات همه جا را فرا گرفته و همه احساس می­کنند در این امر مهم سهیم اند."

برادرم، خواهرم، استعدادی، زحمت ای، رندی ای، پیچش ای، فریفتن ای! نمی­خواهی نان فرزندت حلال باشد مگر؟!

 ***

پی نوشت بی ربط:

کاش جناب ضرغامی، که این همه زحمت می­کشد و از بودجه­ی متورم سیما و صدا، خرج برنامه­های گوناگون می­کند، یک دوره­ی آموزشی تبلیغات-چی-گری هم برای روابط عمومی­ها می­گذاشت، تا یاد بگیرند اضافه کردن چاشنی ذوق و ملاحت و زیرکی، هیچ نافی سبقت گرفتن در رقابت مدح و مداهنه نیست (حتا شاید به استباق در خیرات کمک ای هم بکند)؛

تا بل که بیاموزند سخنان قائد عظیم الشأن، گرچه از مقام رفیع ولایت و زعامت است و از چشمه سار لایزال عصمت و حکمت، اما به هر حال ایشان هم مجبورند مقتضیات قالب سخن­رانی و شعور محدود و انسانی مخاطبین شان را رعایت کنند، و لذا نمی­شود طابق النعل بالنعل قسمت قسمتِ فرمایشات معظم له را بُلد کرد و بیلبُرد کرد.

(کاش یکی زحمت ای می­کشید و مجموعه ای گرد می­آورد از این شاه­کارهای تبلیغاتی این عزیزان در انتخاب و نمایش گفته­های ایشان، در پوسترها و پرچم­ها و تابلوهای سطح شهر و ادارات و جز آن، از "زیباسازی باید جزو معیارهای اصلی باشد" و "علم گرایی باید عرف ذهنی جامعه باشد" تا "همان طور که امام فرمود آمریکا هیچ غلطی نمی تواند بکند" (مقام معظم رهبری) و ...)

حالا که یک بحران دیگر را هم از سر گذراندی و هنوز زنده ماندی، بگذار این خواب چند روز پیش را هم که برای این کاغذِ توی جیب ام گفتم، برای تو هم بگویم.

بخشی از جریان بی ربط و سیال خواب بود. رنگی­تر از قبل و بعدش:

وارد حسینیه ای می­شدم که در نگاه اول تنها محراب و دیوار ضریح مانندِ طلا رنگِ بالای محراب از باقی قسمت­های تاریک حسینیه پیدا بود. همین طور که سر می­چرخاندم به تماشای قسمت طلایی و نورانی محل، داشتم غرق می­شدم در جذبه­ی خردستیز و رازآمیز ضریح مطلا، و هم زمان در دل ام به بت پرستی بد و بیراه می­گفتم (شاید نشانه ای، نوشته ای، چیزی هم آن جا بود که این حس توامان جذب و ستیز را بیش­تر می­کرد)، و مقاومت عقلانی می­کردم تا رازآمیزی بدوی و نابخردانه اش کار دستِ عقاید سنجیده­ی بخش خودآگاه و بخرد وجودم ندهد.

در این احوال بودم که سر چرخاندم به سمت گنبد و دیدم، با کاشی­کاری نمی­دانم یا مثلن روی پنجره ای چیزی، قاعده­ی طلایی اخلاق را نوشته اند در حالی که به جای قائل اش نام دو نفر را نوشته اند: علی و "ایمانوئل" (دقیقن همین طوری) کانت؛ بعد از نام هر دو هم «ع» گذاشته بودند.

پ.ن.

1. حالا تعبیر این خواب عجب ای صبح خیزان چون کنید؟

2. حالا آدم با گارد تحلیلی بره سراغ روان کاو/شناس/پزشک یه چیزی، ولی آدم تو خواب خودش هم با تحلیل به ناخودآگاه اش اجازه ی بروز می­ده؟

 پسرک ایستاده­ مصرتر و پی­گیرتر است از هم­کار ناکام نِشسته ­اش.

سماجت اش بر تردید اخلاقی بودن گداپروری غلبه می­کند.

به عادت مالوف (و دیگر مهجور) روزنامه ­برداری شاید، فال اولِ در دست ­اش را کنار می­زنم تا دومی یا چندمی را بر دارم که، _چه فرقی می­کند_ دست ام بر می­گردد به برداشتن همان اولی.

فال من نبوده گویا. می­خوانم اش.

[اگر هنوز میهمان بلاگِر بودم، به جای این طوری لینک دادن در این بلاگفای بی همه چیز، تصویر فال را این جا می گذاشتم!]

دیگر فال­ها هم طبقاتی می آیند و در خدمت مطامع و منافع اغنیا و حاکمان! :

گویی روایت جناب حافظ و مفسر محترم است از «مرغ سعادت» یک­دست شدن حاکمیت، و پیش­گویی شان از دریافت «خبر خوش حال کننده» و «امید و شادی» انتخابات در راه برای "صالحان" با صلاحیت.

_هر چند این آخری دیگر اظهر من الشمس است و نیاز به لسان الغیبی حضرت شمس الدین ندارد.

 توصیه های تجاری شان هم گویا به بازار جدید مسکن راجع است؛ که باز مربوط به ملّاکان و رانت داران است و حقیر را شامل نمی­شود.

«مسافرت» را هم گویا، پس از آگاهی از اعطای سهمیه ی نوروزی و برای جا نماندن از خیل خلایق آلاینده توصیه کرده اند که باز به صاحب صوری فال دخلی نمی یابد.

شاید اگر چیزی مربوط شود همان توصیه ی آخر باشد، اگر متوسلانه در دامن هرمنوتیک بیاویزی و رندانه «مسافرت» اش را چیزی شبیه هجرت و مهاجرت بخوانی.

وقتی امیدت را از نفی نومیدی بگیری و بر لج ­بازی با آن بنا نهی؛

هر ناکامی تنها امیدوارترَت می ­کند.

 قیاس می­کند برای توجیهِ اعتیادِ نوشتن که:

«چه باک اگر کلمه،

جای درد را نگرفت؛

مگر

پيش­تر

 اشك جاي تو را گرفت؟»

و فراموش مي­كند كه: "اوّل من قاس ابليس".

ــ هر چند: از اين كه اين نيز خود قياس ا­ي است كه بگذري؛

هنوز، شايد ابليس هم از غم فراق به وادي قياس افتاده بوده.

پ.ن.

"خبرت هست كه بي روي تو آرام ا­م نيست؟

طاقت بارِ فَراق اين همه ايام­ ام نيست؟"

آدم واقعاً خوش­حال می شه وقتی می­بینه جِفری سَکز در ابتدای سخنرانی­ش در لکچرهای 2007 ریثِ بی­بی­سی، وقتی می­خواد بگه مشکل ما امروز مشکلی "در برابر" دیگران نیست بل­که مشکلی است که باید همه "با هم" حل کنیم، هر سه تا مثالی که برای "در برابرِ" می­زنه، یه ربطی به­ش (یا دین­ش، یا تصویرش، یا کشورش) داره:

The way of solving problems requires one fundamental change, a big one, and that is learning that the challenges of our generation are not us versus them, they are not us versus Islam, us versus the terrorists, us versus Iran, they are us, all of us together on this planet against a set of shared and increasingly urgent problems

«چراغ­ی که سبز نمی­شه رو باید ازش گذشت!»

برچسب: ضرب المثل، فرهنگ عامه، قانون، حق، سیاست، آنارشیسم، نافرمانی (نا؟)مدنی، و غیره

وجه شبهِ ویندوز ویستا و ترافیک تهران این است که هر دو

_جدای از آن که از آخرین مظاهر تمدن اند و تولیدات سرمایه­داری_

آزمون صبر و مدارا اند و، تمرین شکیبایی.